يكى ديگر از احكام اولاد رضاع و شير دادن بطفل استكه آن خود داراى احكامى استكه ذيلا تشريح مىشود : الف : بر مادر واجبست كه [ لباء ] را بطفل ارضاع نمايد . شارح ( ره ) مىفرماين : كلمه [ لباء ] بكسر لام و آن عبارت است از اوّلين شيرى كه پس از تولّد نتاج و مولود در سينه‌هاى والده ايجاد مىشود چنانچه جوهرى اينطور معنى نموده است . و در كتاب نهايه ابن اثير آمده كه [ لباء ] عبارت است از اولين شيرى كه پس از ولادت دوشيده مىشود . و ما بر دليلى كه مقدار واجب از [ لباء ] را تحديد و معيّن كرده باشد دست نيافتيم . برخى از فقهاء وجوب را مقيّد به سه روز نموده‌اند ولى ظاهر آنچه از كلام اهل لغت نقل نموديم آنست كه [ لباء ] تنها يك بار دوشيدن و آن هم دوشيدن اوّل مىباشد . و بهر تقدير دليل بر وجوب ارضاع اين شير آنست كه طفل بدون تناول از آن زندگى و حياتش ادامه پيدا نمىكند . ناگفته نماند درعين حالى كه بر مادر ارضاع اين شير به طفل واجب است معذلك لازم نيست كه تبرعا آن را به طفل بدهد بلكه مىتواند درخواست اجرت بنمايد چنانچه در متن بعدى خواهد آمد . قوله : اللّباء : اين همان شيرى است كه در فارسى به آن آغوز مىگويند . قوله : ما يجب منه : ضمير [ منه ] به [ لباء ] راجعست .